Γυμνή στη βροχή κυριευμένη από δυνάμεις

Πρέπει να ξεκολλήσω με αυτό το άρρωστο πράγμα που δεν αντέχω μόνη μου.Πρέπει να συνηθίσω
την μοναξιά που βιώνω τώρα για να μην εκπλαγώ και χαωθώ όταν βιώσω χειρότερη.Είναι και αυτός ο σκατόκαιρος που ποτέ δεν συμβαδίζει με την ψυχολογία μου.

Είναι και αυτή η καθημερινή,επαναλαμβανόμενη μιζέρια.Αυτές οι ανούσιες βραδιές-deja vu που τις έζησες χθες,προχθές και αντίπροχθες.Που γυρνάς σπίτι και προσπαθείς με ότι σου απέμεινε,να συγκεντρώσεις τα κομμάτια του εαυτού σου που έσπασε και σήμερα.Αυτή η καταραμένη δύναμη που μόλις ξαπλώσεις στο κρεβάτι,σου επιβάλλει να κάνεις και πάλι τον απολογισμό της ημέρας,της εβδομάδας,του μήνα και του χρόνου.Θα σε κάνει σκατά και δεν θα σε αφήνει να κάνεις κάτι για αυτό.Θα σου βάζει κλαψομούνικα τραγούδια,θα σου φέρνει στην επιφάνεια κάθε στενάχωρη ανάμνηση,θα σου ψιθυρίζει στο αυτί λυπητερά σενάρια και αφού πάρει και την σημερινή της δόση θα σε αφήσει να αποκοιμηθείς.

Θα σου μιλήσω και για την άλλη δύναμη (συγγενική της προηγούμενης).Χειρότερη,καλύτερη εσύ θα το κρίνεις.Αυτή που σε κρατά δυνατά και σου θέτει τα όρια.Που δεν σε αφήνει να δοθείς,να αναλωθείς,να ξεπεράσεις το "είναι" σου.Που σε αναγκάζει να είσαι επιφυλακτικός για κάθε σου κίνηση,συναίσθημα,ανάγκη.Σε υποχρεώνει να τα κρατήσεις όλα μέσα σου μέχρι να πέσεις να κοιμηθείς.Τότε είναι που αλλάζουν οι βάρδιες.Υπόσχεσαι στο εαυτό σου ότι θα ξυπνήσεις και θα τις διώξεις μακριά.Ότι από αύριο θα αρχίσεις να δίνεις,να δίνεις,να δίνεις,χωρίς να σε νοιάζει αν και τι θα πάρεις πίσω.Χωρίς να φοβάσαι την απόρριψη και την λύπη που μπορεί να επέλθει.Ότι θα σπαταλήσεις όλες τις σταγόνες του εαυτού σου αλλά τουλάχιστον θα του κάνεις εσύ κουμάντο.Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες,έτσι δεν λένε;


Τρία τσιγάρα μετά ακολουθούν αυτά τα περίεργα δευτερόλεπτα που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αναγκάζεις τον εαυτό σου να σε κοιτάξει σαν να είσαι άγνωστος.Που η ύπαρξη σου ουσιαστικά διασπάτε σε μυαλό και σώμα.Ίσως και κάτι ακόμα.Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι αυτά τα δύο παρόλο που συνυπάρχουν δεν είναι εξοικειωμένα.Και εκείνη είναι η στιγμή που πρέπει να επέμβει αυτό το τρίτο μέρος σου.Να καταφέρει με νύχια και με δόντια να τα ενώσει για να μπορέσουν μετά να πολεμήσουν όλες αυτές τις ζοφερές δυνάμεις που σε κυριεύουν καθημερινά.Και μην βιαστείς να απαντήσεις.Όχι δεν ζούσαν απ'την αρχή μέσα μας.Εμείς και οι αδυναμίες μας τις αφήσαμε να μας εξουσιάσουν.Όπως και εμείς πρέπει να τις αποβάλλουμε.
Πέτα την ομπρέλα και έλα να χορέψουμε γυμνοί στην βροχή...

[...]

"And you will never taste the joy and the happiness unless you drink from the bottles of pain and you go out naked in the rain..."  (http://www.youtube.com/watch?v=ModF28h10-4)

Άλλο μισό.

(Επηρεασμένη από μια χθεσινοβραδινή συζήτηση...)
Ο Πλάτωνας είχε πει ότι στην αρχή της δημιουργίας ο άνθρωπος αρχικά δεν είχε την μορφή που έχει σήμερα. Ηταν ένα πλάσμα που θύμιζε σιαμαία δίδυμα , με τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο κεφάλια που κοιτούσαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις . Τα πλάσματα αυτά δεν γνώριζαν τον σαρκικό έρωτα και αναπαράγονταν με γονιμοποίηση εδάφους. Ηταν τόσο ισχυρά και κυρίαρχα που θεωρήθηκαν ως απειλή από τον Δία, ο οποίος και τα διχοτόμησε κάθετα φτιάχνοντας  έτσι την γνωστή ανθρωπινη μορφή. Από τότε ο καθένας τους αναζητάει  μόνος του το άλλο του μισό για να ξαναβρεί την χαμένη ολοκλήρωσή του. 

Ο κάθε άνθρωπος μπαίνει στο τρυπάκι της αναζήτησης του άλλου του μισού.Κάτσε.Άλλο μισό;Το άλλο μισό προυποθέτει ένα άτομο.Ένα άτομο;Αυτοί που τα διαδίδουν/πιστεύουν αυτά φαντάζομαι έχουν επίγνωση των περίπου 7 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη μας.Οκ θα το δεχτώ.Ξεκινάς την ημέρα σου έχοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου ότι ναι σήμερα ίσως συναντήσεις το άλλο σου μισό.Ώπα .Καταρχάς ποιος σου εγγυάται εσένα ότι βρίσκεστε στην ίδια χώρα;Γιατί δηλαδή να μην είναι ένας τύπος/τύπισσα που μένει στην Ακτή του Ελεφαντοστού ή στο Νησί του Πάσχα.Θα έρθει τώρα ο Μάρκος και θα μου πει "Κάτσε ρε Αντζέλικα,γίνεται το άλλο σου μισό να μην μιλάει την ίδια γλώσσα με εσένα;".Θα το δεχτώ και αυτό και θα συνεχίσω.Ποιός σου εγγυάται ότι με το άλλο σου μισό δεν έχετε τρομερή διαφορά ηλικίας.Γιατί να μην είναι ένας φίλος του παππού σου ή συμμαθητής του 5χρονου ανιψιού σου;Θα δεχτώ πάλι ότι αυτό δεν γίνεται να συμβαίνει με το άλλο σου μισό.Γιατί να ζει;Γιατί δηλαδή το άλλο σου μισό να μην πέθανε πρίν ενα μήνα από τροχαίο;Γιατί να μην βρίσκεται φυλακή ισόβια;

Ανακεφαλαιώνω.Το άλλο μισό δεν υπάρχει. Είναι δημιούργημα φαντασιόπληκτων,σουρρεαλιστών, επηρεασμένων από ρομαντικές ταινίες και βιβλία που εκμεταλλεύονται την ανάγκη σου για έναν αληθινό,αστείρευτο,παρορμητικό και αιώνιο έρωτα χωρίς όμως να διευκρινίζουν ότι το ροζ χρώμα του έρωτα,στην πραγματικότητα είναι ένα ταλαιπωρημένο και φθαρμένο κόκκινο.Δεν υπάρχει ένας  για τον καθένα μας.Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε ταξιδέψουν,αρκεί να βρεθείτε στον σωστό τόπο και χρόνο.Σε εκείνο το σημείο δηλαδή που και οι δύο θα μπορούν και θα γουστάρουν να δώσουν στον άλλον σώμα και ψυχή.Φυσικά και αυτό δεν προεικάζει καμία μοναδικότητα.Βρίσκεις ένα άλλο μισό στην Ιπποκράτους και Ακαδημίας  και μετά από κάποιο καιρό ένα άλλο στην Κορίνθου και Πουκεβίλ.Σταμάτα λοιπόν να πιστεύεις στο άλλο μισό και ξεκίνα να πιστεύεις στον έρωτα.Στον έρωτα που θα δώσεις και την τελευταία σταγόνα του εαυτού σου.Θα σε αλλοιώσει,θα σε κάνει άλλο άνθρωπο αλλά δεν θα μετανιώσεις ούτε μια γαμημένη στιγμή γιαυτό.