Μεθυσμένα πρωινά

Γκρίζα πρωινά.
Αυτά που σε βρίσκουν στον δρόμο μετά από ένα ξενύχτι.Κάνει μοναξιά στην Πάτρα. Δεν υπάρχει πια έμπνευση για γράψιμο,ούτε για σκέψεις.Δεν έχουμε και μετρό σε αυτή τη γαμωπόλη. Πιστεύω τότε ίσως και να έγραφα περισσότερο.Έτσι και αλλιώς δεν διαβάζεις αυτά που γράφω.Παίζει να μην θυμάσαι καν πως γράφω.
Από τις νύχτες δεν θυμάμαι και πολλά πια.Λίγα στην αρχή και λίγα στο τέλος.Ίσως να είναι και που σε περιμένω κάθε βράδυ να έρθεις να με βρεις. Να με πάρεις μια αγκαλιά και να κάνουμε ένα τσιγάρο,ή και δυο.
Να μου μιλήσεις έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις να μιλάς και εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα πέρα απ΄το να κουνάω το κεφάλι μου απέναντι στον ανυπέρβλητο και άφταστο λόγο σου.Θα μου πεις τόσο γαμημένα σωστές κουβέντες,τόσο αληθινές,ανυπόκριτες.Δε σε σκέφτομαι συχνά,αλήθεια σου λέω.Όταν σε σκέφτομαι όμως,σε αναζητώ με τον δικό μου σιωπηλό τρόπο.Ακόμα κάποιες φορές όταν η πόλη είναι άδεια μυρίζει το άρωμα σου.
Μισώ την απόσταση.Κάθε είδους απόσταση που έχει επέλθει μεταξύ μας.
Είχα πει ότι δεν θα κλάψω.Πάλι την έφερα στον εαυτό μου.

I.