"...τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο,τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά,Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα.Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή που πια δεν έχω τίποτε άλλο μέσ' στους τέσσερεις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα,να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου,να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς;Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα..."
Σβήνω τα ίχνη απ' τα ψέματά μας.Παραπατάω στη σιωπή.Έγινε η απώλεια συνήθειά μας κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.Ξέρω τι φταίει.Πανσέληνος και θερινό ηλιοστάσιο απόψε.
