Φεύγουμε;

Μέσα στην άπειρη πλήξη έπεσε το μάτι μου σε μια παράγραφο του βιβλίου που μίλαγε για τις σκουληκότρυπες. Πρόκειται για ένα "διαστημικό τούνελ", που ταξιδεύει στο χωρόχρονο και μπορεί να μας συνδέσει με τις πιο απομακρυσμένες γωνιές του σύμπαντος.Ένα πέρασμα που σε μεταφέρει σε κάποιο μακρινό Γαλαξία.Τι θα ήθελες να είσαι σε ένα παράλληλο σύμπαν;Μη μου πεις φιλόσοφος,σε παρακαλώ! Γούσταρες τόσο να σου μιλάω για αυτά.Είμαι σίγουρη πως τώρα μπορώ να σου πω πολύ περισσότερα απο εκείνο το βράδυ που είχαμε σταματήσει με το αμάξι. Πόσο δεν θέλω να απευθύνομαι σε κάποιον όταν γράφω.Για κάποιο άρρωστο λόγο πάλι σε εσένα μιλάω.Πάντα σε εσένα μιλάω. Είχα καιρό να γράψω σε αυτό το κωλομπλόγκ,αλλά έτσι πάει,όταν έχεις να πεις τόσα δεν λες τίποτα.Χλιαρά πράγματα γενικά.Δεν ξανακάνω σχέση. Το 'χω πει και στη Δήμητρα αλλά δε με παίρνει στα σοβαρά και δίκιο έχει. Ελάχιστες φορές καπνίζω μόνη μου.Πόσο ήθελα όμως ένα τσιγάρο τώρα και το μπαλκόνι μου ακόμα δεν παλεύται. Τόσος θόρυβος που δεν μου επιτρέπει να δω το ξημέρωμα με ένα καφέ ή μια μπύρα καλύτερα.Δεν έχουν συνοχή αυτά που γράφω.Πόσο αστείο ο άσχετος που κατά λάθος θα μπει εδώ να νομίζει πως γράφω στον μεγάλο μου έρωτα.Τόσο κρίμα που γίναμε τόσο εύθραυστοι και τρωτοί απέναντι στον χρόνο. Να ξέρεις κοιμάμαι στο κρεβάτι,δεν είναι πια μεγάλο.

Οι σκουληκότρυπες έχουν πολύ μικρή διατομή και είναι αδύνατον να ταξιδέψουμε μέσα απο αυτές.Στην χάλασα,ετσι;

Ο Θεός είναι στάνταρ αστροναύτης

...

Μεθυσμένα πρωινά

Γκρίζα πρωινά.
Αυτά που σε βρίσκουν στον δρόμο μετά από ένα ξενύχτι.Κάνει μοναξιά στην Πάτρα. Δεν υπάρχει πια έμπνευση για γράψιμο,ούτε για σκέψεις.Δεν έχουμε και μετρό σε αυτή τη γαμωπόλη. Πιστεύω τότε ίσως και να έγραφα περισσότερο.Έτσι και αλλιώς δεν διαβάζεις αυτά που γράφω.Παίζει να μην θυμάσαι καν πως γράφω.
Από τις νύχτες δεν θυμάμαι και πολλά πια.Λίγα στην αρχή και λίγα στο τέλος.Ίσως να είναι και που σε περιμένω κάθε βράδυ να έρθεις να με βρεις. Να με πάρεις μια αγκαλιά και να κάνουμε ένα τσιγάρο,ή και δυο.
Να μου μιλήσεις έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις να μιλάς και εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα πέρα απ΄το να κουνάω το κεφάλι μου απέναντι στον ανυπέρβλητο και άφταστο λόγο σου.Θα μου πεις τόσο γαμημένα σωστές κουβέντες,τόσο αληθινές,ανυπόκριτες.Δε σε σκέφτομαι συχνά,αλήθεια σου λέω.Όταν σε σκέφτομαι όμως,σε αναζητώ με τον δικό μου σιωπηλό τρόπο.Ακόμα κάποιες φορές όταν η πόλη είναι άδεια μυρίζει το άρωμα σου.
Μισώ την απόσταση.Κάθε είδους απόσταση που έχει επέλθει μεταξύ μας.
Είχα πει ότι δεν θα κλάψω.Πάλι την έφερα στον εαυτό μου.

I.